Monique is 49 en draait al ruim twee decennia mee op kantoor. Ze komt uit de tijd dat iedereen om half negen binnenkwam, samen een bak koffie pakte en precies wist wat je van elkaar mocht verwachten. Sinds thuiswerken de norm is, voelt haar werkplek bijna onherkenbaar. “Het is allemaal losser en minder strak,” zegt ze. “Vergaderingen starten later, mensen zijn er met een half oor bij en je hebt geen idee wie echt aan het werk is.”
Altijd ingelogd, maar onbereikbaar
Waar ze het meest tegenaan loopt: bereikbaar zijn lijkt geen standaard meer. “Je tikt een mail of chat en pas na uren komt er iets terug,” vertelt ze. “Zit iemand naast je, dan fix je het meteen; nu blijft het liggen.” Volgens haar duiken collega’s weg achter hun Teams-status of een overvolle agenda. “Ze ogen druk, maar waar dan mee?”
Productief of vooral de schijn?
Ze kent de statistieken: thuiswerken kán effectief zijn. Toch voelt haar dagelijkse realiteit anders. “Misschien tikt iedereen z’n eigen lijstje af, maar het teamgevoel is weg.” Samen problemen tackelen, even sparren of snel bijsturen gebeurt nauwelijks. “Iedereen zit in z’n eigen cocon en focust op zijn eigen to-do’s.”
Wie pakt nog echt de verantwoordelijkheid?
Wat haar ook frustreert: eigenaarschap is lastiger te vinden. “Gaat er iets mis, dan wijst iedereen een andere kant op.” Vroeger wist je beter wie je moest aanspreken. “Nu hoor je vaak: dat heb ik niet gezien, of ik werkte die dag thuis.” Ze heeft het idee dat afspraken losser worden nageleefd. “En als je er iets van zegt, ben jij ineens degene die niet flexibel is.”
Thuiswerken prima, maar niet als vrijbrief
Ze is niet anti-thuiswerken, benadrukt Monique. “Voor focus of als het privé beter uitkomt, werkt het uitstekend.” Wat wringt, is dat het standaard is geworden en dat er weinig grip is op wat er gebeurt. “Voor sommigen is het geen hulpmiddel meer, maar een smoes.” Ze ziet mensen die hun werk proppen tussen huishoudelijke klusjes of overdag amper actief zijn. “Dat merk je als team, ook al kun je het lastig bewijzen.”
Generatiekloof op de werkvloer
Leeftijd speelt volgens haar ook mee. Jongere collega’s zijn opgegroeid met flexibiliteit en hechten minder aan ‘er zijn’. “Voor hen draait het om output, niet om zichtbaarheid.” Zelf vindt ze werken ook samenwerken. “Elkaar zien, aanspreken en bijsturen hoort daarbij.” Die verschillen worden zelden uitgesproken, maar ze schuren wel.
Een ongemakkelijke constatering
Ze weet dat haar visie niet populair is. Thuiswerken staat vaak voor vooruitgang en vrijheid. Toch vindt ze dat de nadelen te weinig genoemd worden. “We doen alsof alles beter is geworden, maar dat is niet zo.” Het is tijd voor eerlijkheid, zegt ze. “Thuiswerken vraagt zelfdiscipline, en niet iedereen heeft die.”
Blijft de vraag: herken jij dit, en maakt thuiswerken collega’s echt luier en minder betrouwbaar, of kijkt Monique vooral met een ouderwetse bril?