In Amsterdam lijkt het er bijna op dat zelfs ongedierte tegenwoordig een stem krijgt. De Partij voor de Dieren pleit ervoor om ratten en ander gespuis niet meer actief te bestrijden. Dieren doden noemt de partij onethisch, dus zou de stad moeten kiezen voor vriendelijkere aanpakken. Ondertussen nemen verbazing en irritatie bij bewoners toe.
Kennelijk horen ratten bij het straatbeeld
Als je in Amsterdam woont, weet je dat ratten al lang geen uitzondering meer zijn. Je ziet ze bij zakken afval, onder terrassen en zelfs rond speelplekken. Voor veel bewoners is het dagelijkse kost. En precies nu wil de Partij voor de Dieren een tandje terugschakelen in de aanpak.
Volgens de partij ligt de oorzaak niet bij de rat, maar bij de mens. Rommelig afvalbeheer, etensresten op straat en overvolle containers zouden de echte boosdoeners zijn. Ratten doen simpelweg wat ratten altijd doen.
Bewoners zijn bezorgd
Lang niet iedereen kan zich daarin vinden. “We hebben nú al overlast,” zeggen bewoners. “Als je stopt met ingrijpen, loopt het alleen maar verder uit de hand.”
Ratten zorgen niet alleen voor smerigheid, maar ook voor gezondheidsrisico’s. Ze knagen kabels kapot, verspreiden ziektes en maken kelders en tuinen onbruikbaar. Voor gezinnen met kinderen of horecaondernemers voelt dit plan dan ook behoorlijk wereldvreemd.
“Leuk bedacht vanuit een idealistische bubbel,” zegt een bewoner, “maar wij zitten straks met ratten in huis.”
Ideologie vóór leefbaarheid
Critici vinden dat de partij doorschiet in haar dierenliefde. “Dit gaat niet meer over natuur, dit gaat over hoe je hier nog prettig kunt wonen,” klinkt het. “Een stad is geen natuurreservaat.”
Volgens hen botst dit met de realiteit van een dichtbevolkte stad. “Ratten knuffel je niet weg.”
Diervriendelijk of gewoon naïef
De Partij voor de Dieren hamert op preventie boven bestrijden. Minder rommel, betere containers en bewustwording zouden het probleem moeten tackelen. Tegenstanders vragen zich af hoe haalbaar dat is.
“Amsterdam krijgt z’n afvalprobleem al jaren niet onder controle,” zegt een horecaondernemer. “En ondertussen moeten wij doen alsof ratten vanzelf verdwijnen.”
Pure symboolpolitiek
Voor veel Amsterdammers voelt het als symboolpolitiek. “Makkelijk roepen, maar wij zitten straks met de gevolgen.”
De vrees is dat dit opnieuw zo’n voorbeeld wordt van beleid dat op papier goed klinkt en op straat verkeerd uitpakt. Letterlijk.
Idealen zijn mooi, maar niemand wil een stad waar de rat belangrijker lijkt dan de bewoner.