Hans is 51 en zit aan de keukentafel met z’n laptop open en een stapel rekeningen. Energie. Boodschappen. Verzekeringen. Alles stijgt in prijs. Alleen zijn loon blijft achter. “En dan hoor ik wat een Kamerlid opstrijkt. Dan ben ik het snel zat.”
Twee totaal verschillende werelden
Hans vindt dat politici in een heel andere bubbel zitten. “141.000 euro per jaar. Dat is ruim drie keer wat veel mensen verdienen. Dan voel je die inflatie echt niet.”
Hij stoort zich aan debatten waarin Kamerleden over koopkracht praten alsof het iets theoretisch is. “Voor mij betekent koopkracht of je aan het eind van de maand nog wat overhoudt. Voor hen is het een rekensom op papier.”
Dure tijden zijn niet hypothetisch
Hans voelt het dagelijks in zijn portemonnee. “De supermarkt is niet te doen. Je legt dezelfde boodschappen als vorig jaar in je mandje en je bent zo twintig euro extra kwijt.”
Ook de vaste lasten lopen op. “Energie duurder. Gemeentelijke heffingen duurder. Zorgpremie omhoog. Alles stijgt, behalve het salaris.”
En dan ziet hij Kamerleden beweren dat het wel meevalt. “Dan denk je: logisch. Jij merkt het niet.”
Geen stress, geen zorgen
Volgens Hans zit het grote probleem erin dat politici geen geldzorgen hebben. “Als je weet dat er elke maand ruim elfduizend euro bruto binnenkomt, slaap je heel anders.”
Hij beweert niet dat Kamerleden geen verantwoordelijkheid hebben. “Ze werken hard, dat geloof ik heus.”
Maar volgens hem missen ze gevoel voor de werkelijkheid van veel Nederlanders. “Je voelt niet hoe het is als je moet kiezen: sparen of de auto laten repareren.”
De kloof wordt groter
Wat Hans het meest frustreert is de kloof. “Ze hebben het over burgers alsof het een categorie is. Alsof we alleen maar getallen zijn.”
Hij voelt zich niet gezien. “Ik hoor niemand vertellen hoe het is om 51 te zijn, geen buffer te hebben en te merken dat alles duurder wordt.”
Volgens hem vergroot dat salaris de afstand alleen maar. “Hoe hoger je boven mensen bungelt, hoe minder je ziet wat er gaande is.”
Begrip kun je niet in beleid vangen
Hans zegt dat het niet om jaloezie draait. “Het gaat om geloofwaardigheid.”
Als iemand met een dik salaris roept dat je je geen zorgen hoeft te maken, valt dat totaal verkeerd. “Praat dan nog eens als je mijn banksaldo zou hebben.”
Hij wil dat politici eerlijk zijn. “Zeg gewoon dat jullie het zelf niet voelen, dat scheelt al.”
Het idee dat je er alleen voor staat
Aan het eind van het gesprek klapt Hans zijn laptop dicht. “Ik red het nog wel.”
Maar hij blijft bezorgd. “Niet alleen om mezelf, ook om iedereen die maar net het hoofd boven water houdt.”
Hij zegt het kalm maar vastberaden: “Wie 141.000 euro per jaar verdient, voelt die prijsstijgingen niet. En zolang dat niet wordt erkend, lijkt het alsof we in twee gescheiden werelden binnen hetzelfde land leven.”