Domien (67) heeft er genoeg van. Terwijl de een met enthousiasme op elektrisch overstapt, kiest hij bewust voor diesel. Niet omdat hij dwars wil doen, zegt hij, maar omdat hij het eerder heeft gezien. “Dit trucje ken ik,” zegt hij. “Eerst wordt het aangeprezen, met subsidies en aanmoedigingen. En zodra bijna iedereen om is, gaat de kraan dicht.”
“Eerst lokken, daarna afrekenen”
Volgens Domien is het patroon glashelder. “Kijk naar zonnepanelen. Jarenlang was het: dit is dé toekomst. Mensen staken er duizenden euro’s in, vaak geleend. En nu? Salderen gaat omlaag, terugleveren kost geld, en de regels schuiven mee.”
Hij schudt zijn hoofd. “Met elektrische auto’s zie je hetzelfde gebeuren. Nu krijg je voordelen, straks ben jij degene die mag dokken.”
Vertrouwen in het beleid is weg
Wat Domien vooral mist, is voorspelbaarheid. “Ik ben niet tegen vooruitgang,” zegt hij. “Maar ik heb wél een hekel aan beleid dat om de paar jaar compleet wordt omgegooid.”
Hij ziet dat veel mensen een elektrische auto nemen omdat het financieel slim lijkt. “Geen wegenbelasting, lagere bijtelling, subsidies. Maar denk je echt dat dat zo blijft als straks iedereen elektrisch rijdt?”
Volgens Domien is het naïef om dat te verwachten. “De overheid loopt belastinggeld mis. Dat halen ze toch terug. Via kilometerheffing, hogere stroomprijzen of nieuwe heffingen.”
Diesel voelt rechttoe rechtaan
Voor Domien is diesel overzichtelijk. “Ik weet waar ik aan toe ben. Ik betaal accijns, ik betaal belasting, klaar.” Geen gedoe met laadpalen, geen apps, geen stress over actieradius of een overvol stroomnet.
“Ik tank vol en ga,” zegt hij. “En ja, dat kost me meer. Maar ik wéét tenminste dat het morgen niet ineens verdubbelt omdat er in Den Haag weer een plan wordt bedacht.”
“Ze maken je afhankelijk”
Wat Domien ook steekt, is de afhankelijkheid van technologie. “Elektrisch rijden klinkt mooi, maar je bent overgeleverd aan laadnetwerken, software-updates en beleid.”
Hij vergelijkt het met zonnepaneelbezitters die zich nu bekocht voelen. “Die dachten: goed geregeld. En nu betalen ze voor stroom die ze zelf opwekken.”
“Dat vertrouwen ben ik kwijt,” zegt hij. “En als dat weg is, doe je niet nog een keer mee.”
Kritiek? Die ziet hij al aankomen
Domien weet dat zijn standpunt niet populair is. “Dan ben je ineens ‘tegen duurzaamheid’ of ‘niet van deze tijd’.” Hij haalt zijn schouders erbij op.
“Ik leef lang genoeg om te weten dat hypes komen en gaan,” zegt hij. “En dat de eindafrekening meestal bij de burger belandt.”
“Ik blijf rijden in wat werkt”
Voorlopig blijft Domien dus bij diesel. Niet uit nostalgie, maar omdat hij het niet vertrouwt. “Laat eerst maar eens zien dat regels tien, twintig jaar stabiel blijven.”
Tot die tijd is hij helder.
“Ze kunnen van alles beloven,” zegt hij. “Maar ik trap niet nóg een keer in dezelfde val.”