Vol getekend en toch op zoek naar werk
De 46-jarige Melissa Sloan, moeder van twee, heeft naar eigen zeggen zo’n 800 tatoeages en vraagt zich af waarom het vinden van werk zo stroef gaat. Ze begon in haar twintiger jaren met inkt en al snel kwam ook haar gezicht aan de beurt. Dat is inmiddels bijna helemaal bedekt. Ze laat geregeld nieuwe ontwerpen over oude zetten, waardoor er laag op laag is ontstaan. Volgens haar is juist die opvallende look de reden dat sollicitaties vaak nergens toe leiden.
Waar het allemaal mee begon
Wat startte met een paar kleine plaatjes werd een project voor het leven. Rond haar twintigste zette ze de eerste, en daarna ging het hard. Ook plekken die de meesten overslaan—zoals het gezicht—namen ze mee. Als je zo ver bent, zegt ze, wil je steeds weer een stukje erbij. En als er geen ruimte meer is, komt er gewoon een nieuwe laag bovenop.
Wat 800 tattoos doen met je baankansen
Volgens Melissa is vooral haar uiterlijk een struikelblok. Werkgevers haken volgens haar af zodra ze binnenstapt. Je kunt je voorstellen: zichtbare inkt, zeker in je gezicht, blijft voor veel bedrijven een gevoelig punt. Die eerste indruk is zo dominant, denkt ze, dat ze niet eens kan laten zien wat ze kan.
Van wc’s schrobben tot aan de kant gezet
Ze werkte eerder als toiletreiniger, maar raakte die baan kwijt. Officieel omdat haar werk “niet goed genoeg” was, al vraagt ze zich af of haar volgetekende gezicht niet heeft meegespeeld. Opvallend, zegt ze, is dat haar toenmalige werkgever zelf ook vol inkt zat. Melissa benadrukt dat ze bijna elk soort baan wil aanpakken: als iemand haar morgen belt, staat ze er—ongeacht de functie.
Solliciteren zonder resultaat
Recente pogingen om weer aan de slag te gaan—onder meer opnieuw als toiletreiniger—liepen op niets uit. Melissa is ervan overtuigd dat haar uiterlijk de reden is. Online doen zelfs verhalen de ronde dat ze nog nooit gewerkt zou hebben. Onzin, zegt ze; ze heeft wel degelijk banen gehad en wil gewoon weer meedraaien.
Zelfs tattooshops trekken een grens
Zelfs binnen de tattooscene loopt ze tegen weerstand op. Sommige studio’s willen haar niet langer behandelen, omdat ze vinden dat ze “te ver” is gegaan. Best wrang: je begint aan iets persoonlijks waar je je goed bij voelt, en ineens zetten de mensen die je altijd hielpen een streep. Toch blijft ze erbij dat dit is wat ze wil—het is haar lijf en haar keuze.
In het dagelijks leven loop je ook vast
Niet alleen werkgevers reageren gereserveerd. Melissa vertelt dat ze op de school van haar kinderen minder welkom is en dat ze in de lokale kroeg scheve blikken krijgt. Als je zo zichtbaar anders bent, merk je dat je vaak al beoordeeld wordt voordat je één woord hebt gezegd. Misschien is dat nog wel het lastigst: je krijgt weinig kans om te laten zien wie je bent achter al die lagen inkt.
Doorgaan tot haar zeventigste
Ondanks alle afwijzingen is Melissa niet van plan te stoppen. Ze wil, zegt ze, doorgaan tot haar zeventigste en uiteindelijk elk stukje huid bedekken. Haar gezicht oogt door de vele lagen inmiddels blauwachtig, en mensen grappen soms dat ze op een smurf lijkt. Het deert haar naar eigen zeggen niet. Ze voelt zich het meest zichzelf met haar tatoeages en laat zich niet wegduwen door wat anderen ervan vinden.
Wat je meeneemt
Het verhaal van Melissa laat zien hoe uiterlijk en dagelijkse realiteit kunnen botsen. Zichtbare tatoeages, zeker in je gezicht, kunnen deuren sluiten—ook als je dolgraag wilt werken. Tegelijk is haar vastberadenheid overduidelijk: ze kiest bewust voor een uiterlijk waar ze zich goed bij voelt, met alle gevolgen van dien. Of werkgevers ooit verder kijken dan de inkt, blijft de vraag. Melissa hoopt in elk geval op die ene kans om te laten zien dat er meer schuilgaat achter 800 tattoos dan je in één oogopslag ziet.