Een avond die blijft nazinderen
The Passion kwam dit jaar keihard terug en liet meteen zien waarom je er elk voorjaar weer niet omheen kunt. Live vanuit het Drentse Dwingeloo kreeg je donderdag een avond vol liedjes, gevoel en herkenbare momenten. Terwijl de uitzending nog liep, ontplofte het op socials. Eén naam sprong er steeds uit: Roxeanne Hazes als Maria. Daar wordt nog lang over doorgepraat.
Dwingeloo zet de toon
De plek speelde de makers direct in de kaart. Het dorpsplein, het licht en de camerabewegingen door de straten trokken je er zo in. Doordat alles echt op dat moment gebeurde, zat er extra spanning op ieder beeld en landde elk zinnetje beter. De start knalde er meteen in: dit zou geen doorsnee editie worden.
Kom dichterbij raakt de tijdgeest
Het motto Kom dichterbij sloot naadloos aan bij een periode waarin veel mensen juist afstand voelen. In teksten en regie draaide het om verbinding, zonder dat het belerend of zwaar werd. Het paasverhaal kreeg een moderne glans, terwijl de vorm vertrouwd bleef. Precies die mix – nieuw én bekend – maakt dat je moeiteloos meeglijdt met het verhaal.
Milan van Waardenburg straalt kalmte en power uit
Als Jezus stond Milan van Waardenburg er met een zekere, kalme présence. Geen effectbejag, maar dosering en emotie precies waar het moest. Zijn zang bleef zuiver en steady, waardoor hij de hele avond als houvast voelde. Overdrijven was niet nodig om je te raken.
Roxeanne Hazes snijdt dwars door je heen
De grootste eyeopener – of beter: bevestiging – was Roxeanne Hazes in de rol van Maria. Ze hield het klein en puur, waardoor scènes bijna bevroren van de intensiteit. Haar zang had warmte én een rauw randje, met die typische klank die meteen binnenkomt. Op het moment dat Maria haar zoon toespreekt, kon je een speld horen vallen. Zulke kippenveltelevisie is zeldzaam.
Astrid Kersseboom weeft alles tot één geheel
De rol van verteller was toevertrouwd aan Astrid Kersseboom – een schot in de roos. Met rustige stem en heldere lijnen bracht ze orde, zonder kil te worden. Feiten en emotie vloeiden moeiteloos samen, waardoor je nooit verdwaalde tussen scènes en nummers. Voor veel kijkers hoort ze inmiddels bij de prettigste storytellers van het programma.
Bekende gezichten, makkelijke instap
Met Bas Ragas, Anouk Maas en Thomas van der Vlugt stond er een ploeg waar je direct een connectie mee voelt. Die bekendheid trekt nieuwe kijkers over de streep, terwijl de lat gewoon hoog ligt. Het gaat niet om beroemd zijn, maar om wat ze brengen aan het verhaal – en dat klopte dit jaar.
Socials gaan los
Op X, Insta en Facebook ging het los. Highlights werden massaal gedeeld, clips opnieuw bekeken en becommentarieerd. Vooral Roxeanne en Astrid kregen veel liefde, met daarnaast flink wat waardering voor Milans constante spel. Er klonken ook kritische stemmen – logisch – maar juist die mix houdt de buzz gaande.
Waarom dit concept blijft werken
Het concept van The Passion houdt stand omdat hetzelfde oerverhaal steeds opnieuw in een andere jas wordt gestopt. De essentie blijft, de vorm verrast. Live spelen doet de rest: het besef dat het hier en nu gebeurt, geeft een spanning en betrokkenheid die je met een opname niet vangt. Je proeft de energie van het moment.
Vergeleken met eerdere jaren
Zoals gebruikelijk werd de editie van 2026 direct naast eerdere jaren gelegd. Voor veel kijkers sprong deze eruit door de kalmte, de heldere verhaallijn en de emotionele scherpte. Anderen misten dan weer wat vuurwerk. Smaken verschillen – en juist dat maakt de jaarlijkse discussie zo lekker fel.
Wat blijft hangen na afloop
Als de adrenaline zakt, blijven drie dingen vooral nazinderen: Milans solide basis, Astrids kraakheldere vertelstem en Roxeannes ontroerende Maria. Met z’n drieën trokken ze je echt dichterbij – precies wat het thema beloofde. Die oproep tot verbinding echoot nog even na. En jij, waar bleef jouw aandacht het meest hangen?