Martijn (44) is het meer dan zat. Op eigen kosten heeft hij een kabelgoot in de stoep laten leggen zodat hij zijn elektrische auto makkelijk bij zijn huis kan opladen. Toch gebruiken zijn buren die parkeerplek geregeld voor hun eigen auto, en dat steekt hem enorm. Ondanks die investering lijkt niemand om hem heen het probleem te snappen. “Het is echt om moedeloos van te worden,” zegt hij. “Ik heb niet voor niets die goot laten aanleggen om voor de deur te kunnen laden. Maar anderen doen alsof het niets uitmaakt en zetten hun auto er gewoon neer.”
Die kabelgoot is juist bedoeld om de laadkabel veilig over de stoep te leiden zonder dat iemand kan struikelen. Het idee was helder: zijn auto voor de deur zetten en inpluggen. Alleen, iets aanleggen in de openbare ruimte betekent natuurlijk niet automatisch dat de plek alleen voor jou is.
Ergernis en wat je eraan kunt doen
Martijn snapt heus dat het om een openbare parkeerplaats gaat, maar hij vindt dat zijn investering wel iets van begrip verdient. Hij koos bewust voor elektrisch rijden: beter voor het milieu én goedkoper in gebruik. Dat levert alleen weinig op als je niet kunt laden. “Het voelt alsof ik steeds tegen de stroom in zwem,” zegt hij mismoedig.
De aanleg van de kabelgoot kostte flink wat geld, en ook de vergunningen regelen was een taaie klus. “Ik dacht: als ik alles keurig volgens de regels doe, komt het wel goed. Maar dat blijkt dus tegen te vallen,” legt hij uit. Zijn buren weten van de kabelgoot, maar lijken er niet echt rekening mee te houden.
Hij heeft het gesprek gezocht en vriendelijk gevraagd om die plek vrij te laten als hij wil laden, maar veel schot zit er nog niet in. “Formeel hebben ze natuurlijk net zo veel recht om daar te parkeren, het is en blijft een openbare straat.”
Die juridische kant maakt het voor hem extra lastig. Hij beseft dat hij geen exclusief recht kan claimen, maar het voelt zinloos als hij van zijn eigen voorziening nauwelijks gebruik kan maken. “Ik kan niemand dwingen om ergens anders te staan, maar elke keer dat de plek bezet is, voelt het respectloos.”
Een buurman, die liever anoniem blijft, zegt dat het voor hen ook ongemakkelijk is. “Ik snap dat hij wil laden, maar het is geen privéplek. Ik heb zelf ook geen vaste parkeerplaats, waarom hij dan wel?”
Martijn overweegt juridische opties, al weet hij dat dat complex is. “Ik heb de gemeente gebeld om te vragen of er een officiële laadplek te regelen is, of iets in die richting. Maar dat gaat allemaal moeizaam.”
Volgens hem is het tijd voor een bredere discussie over laadinfrastructuur. “Steeds meer mensen stappen over op elektrisch, maar de regels over wie waar mag staan zijn nog vaag.” Voor Martijn blijft het voorlopig zoeken naar houvast. “Voor sommigen lijkt het onbenullig, maar voor mij is het een groot gedoe. Waarom kunnen we niet gewoon een beetje rekening met elkaar houden?”
Voor nu zit er weinig anders op dan afwachten tot er iets verandert, al is de hoop op korte termijn niet groot. “Soms lijkt het alsof iedereen alleen aan zichzelf denkt. Zolang dat zo blijft, blijft die frustratie.”