Johan (21) over de woningcrisis: waarom hebben ouderen een huis en moeten wij eeuwig wachten?
De tips komen steevast van mensen die allang een dak boven hun hoofd hebben. Nog wat langer sparen. Niet zo kieskeurig zijn. Gewoon een paar jaar wachten. Johan, 21, is het spuugzat. Volgens hem moet je als jongere vooral begrip tonen voor een situatie waar je niet zelf voor hebt gekozen.“Ouderen zitten binnen en wij staan buiten,” zegt hij. “Oké, ik chargeer. Maar waarom moet ik mijn irritatie altijd eerst gladstrijken voordat iemand bereid is te luisteren?”
Een zolderkamer is geen toekomst
Johan droomt niet van een villa met oprijlaan, twee garages en een kraan van goud. Hij wil simpelweg een plek waar hij zelf beslist wanneer hij eet, wie er over de vloer komt en wanneer de was draait. Gewoon groot kunnen worden zonder bij elke beweging zijn ouders nodig te hebben.“Als ik zeg dat ik op mezelf wil, voelt het bijna alsof ik iets onredelijks eis. Alsof een eigen voordeur een soort prijs is die je pas na een decennium wachten mag incasseren.”Wat hem vooral irriteert: het gesprek verschuift steeds naar zijn gedrag. Zijn telefoon. Een festivalletje. Een tripje. Alsof elke euro die je aan jezelf uitgeeft het bewijs is dat je woonprobleem eigenlijk je eigen schuld is.
Jouw woongemak is mijn wachtruimte
Zijn politieke frustratie begint precies waar het belang van wie er al woont botst met dat van wie nog een plek zoekt. Kun je ergens bouwen, maar geven omwonenden hun uitzicht liever niet op, wiens belang weegt dan zwaarder?“Waarom zou het recht op vrij uitzicht zwaarder wegen dan mijn kans op een dak? Maak vooral bezwaar, prima. Maar mijn leven kan niet eeuwig op pauze omdat iemand liever geen extra buren wil.”Johan wil dat politici die keuze gewoon hardop maken. Niet iedereen tegelijk willen pleasen en daarna verbaasd kijken dat er niets verandert.
Niet elke oudere heeft het breed
Hij weet ook: zijn statement is te grof. Oudere huurders kunnen net zo goed klem zitten. Van een klein pensioen word je niet rijk. En een huis hebben betekent niet automatisch dat er elke maand geld overblijft.“Mijn woede draait niet om iemands leeftijd. Het gaat om mensen die hun eigen zekerheid vanzelfsprekend vinden, maar de mijne afdoen als iets waar ik gewoon geduld voor moet hebben.”
Wie levert er nu eens echt iets in?
Voor Johan hoort bij politiek óók benoemen wie er verliest. Misschien moet een wijk compacter. Misschien verdwijnt een vertrouwd uitzicht. Volgens hem kun je niet alle bestaande wensen afschermen en ondertussen jongeren een doorbraak beloven.Heeft Johan gelijk, of maakt hij het zich te makkelijk door met de vinger naar oudere generaties te wijzen?
