Anne is 23, net afgestudeerd en werkt voltijd; op papier doet ze alles volgens het boekje. Toch slaapt ze nog steeds in haar oude kinderkamer bij haar ouders. Niet omdat ze dat zo graag wil, maar omdat er simpelweg geen opties zijn. “Ik sta al jaren ingeschreven, reageer op alles wat voorbijkomt en krijg telkens dezelfde mail: helaas, u bent niet geselecteerd,” zegt ze. Voor haar is het woningtekort geen abstract debat in Den Haag, maar iets dat haar leven op pauze zet. Geen eigen plek, geen rust, geen echte start.
Huizen waar groei is stilgevallen
Wat haar het meest steekt tijdens het zoeken, is dat ze steeds hetzelfde plaatje ziet: ruime eengezinswoningen met vier slaapkamers waar één of twee oudere mensen wonen. “Iedereen mag comfortabel wonen,” zegt ze, “maar het voelt krom dat gezinnen klem zitten en starters niet doorstromen terwijl complete huizen half leeg blijven.” Volgens Anne gaat het niet om schuld, maar om slimmer gebruik. Er komen nauwelijks woningen bij, terwijl de verdeling steeds schever uitpakt.
Verplicht klinkt streng, maar niets doen doet meer pijn
Anne weet dat dit stevig klinkt. Het idee van kleiner moeten wonen stuit meteen op weerstand. Toch vindt ze het gesprek onvermijdelijk. “We doen nu alsof verhuizen altijd volledig vrijwillig hoort te zijn, maar woonruimte is schaars geworden.” Ze vergelijkt het met andere collectieve systemen. “Voor zorg, pensioen en verkeer accepteren we ook regels—waarom zou wonen de uitzondering zijn?” In haar ogen betekent solidariteit soms dat je letterlijk plek maakt voor wie na je komt.
De emotionele kant van blijven zitten
Critici zeggen vaak dat ouderen emotioneel gehecht zijn aan hun huis. Anne begrijpt dat, maar vindt het argument te eenzijdig. “Iedereen levert in,” zegt ze. “Ik lever mijn zelfstandigheid, toekomstplannen en mentale rust in.” Volgens haar wordt de emotionele belasting van jongeren stelselmatig onderschat. Relaties gaan op pauze, kinderen zijn geen optie en carrièrekeuzes draaien om reistijd in plaats van ambitie.
Niet tegen ouderen, wel tegen het systeem
Anne benadrukt dat ouderen niet haar tegenstander zijn. Haar kritiek gaat over beleid dat al decennia vooruit wordt geschoven. “Politici hebben te lang gedacht dat de markt het wel oplost.” Het resultaat is een generatie die netjes doet wat gevraagd wordt, maar nergens terechtkan. “Dan is het logisch om naar herverdeling te kijken,” zegt ze. “Niet uit boosheid, maar omdat het nodig is.”
Een lastige vraag die we blijven ontwijken
Of verplicht kleiner wonen dé oplossing is, daar is Anne niet dogmatisch over. Wat ze wél zeker weet: niets doen kan niet meer. “Elke keuze doet iemand pijn,” zegt ze. “De vraag is alleen bij wie.” Voorlopig ligt die pijn vooral bij jongeren. En zolang dat zo blijft, groeit de frustratie. “Ik vraag geen luxe,” besluit Anne. “Alleen een plek om te beginnen.”
Wat vind jij van Anne’s voorstel? Deel je mening in de reacties!