Waarom zit je hond uitgerekend nu zo vaak te krabben?
Voor veel mensen staan winteravonden gelijk aan bankhangen met een warme deken en een hond die tevreden ligt te snurken. En dan dat repeterende geluid uit de mand: krab, krab, krab. Zo alledaags dat je het bijna niet meer opmerkt. Toch blijft de vraag: doet je hond dit uit gewoonte, of speelt er iets medisch mee? Met de feestdagen in aantocht, dalende temperaturen en de verwarming die stevig aanstaat, kunnen de oorzaken verschuiven van onschuldig gejeuk naar signalen die je beter serieus neemt. Kun je gerust slapen, of is het tijd om scherper te kijken en luisteren?
Wanneer moet krabben jouw alarmbellen doen afgaan?
Krabben hoort bij honden, net als snuffelen of geeuwen. Pas als het gedrag blijft terugkomen of doorslaat naar dwangmatig, is het slim om op te letten. Als je hond constant aan z’n staart knabbelt of fanatiek achter de oren gaat, is dat geen ‘achtergrondgeluid’ meer. Dat vraagt om een check.
Signalen dat het niet meer normaal is
Er zijn duidelijke alarmsignalen: kale of dunne plekken, aanhoudende roodheid, krabwondjes of korstjes. Let ook op gedrag. Trekt je hond zich terug, gromt hij bij aanraken of oogt hij gespannen, dan is er vaak meer aan de hand dan verveling. Krabben dat zo frequent of intens is dat slapen of het dagritme verstoord raakt, wijst meestal op lichamelijk ongemak.
Gewoon krabben of echt een issue?
Af en toe krabben na een wandeling of knuffelsessie is normaal. Het verschil zit in de context, de duur en hoe het zich ontwikkelt. Wordt krabben de soundtrack van je huis of zie je huidsporen, dan is extra alertheid verstandig. Zeker bij korstjes, dunner wordende vacht of duidelijke hotspots. Het draait dus minder om dát je hond krabt, en meer om de toename en intensiteit.
Parasieten en schimmels: klein gespuis, grote jeuk
De usual suspects blijven parasieten: vlooien, teken en luizen doen geen winterslaap en vinden jouw warme huis heerlijk. Tel daarbij microscopische schimmels zoals ringworm en mijten als schurft of demodex, en je hebt een mix die flink kan jeuken. Controleer huid en vacht nauwkeurig, ook in de oren en tussen de tenen, en kam regelmatig met een fijne kam om ongewenste gasten snel te spotten.
Allergieën, omgeving en wat er onder de radar speelt
Geen beestjes gevonden? Dan is een allergie een logische volgende gedachte. Nieuwe brokken of feestelijke snacks, een reactie op pollen of huisstofmijt, of irritatie door een nieuw schoonmaakmiddel of zelfs die vers opgetuigde kerstboom: het kan allemaal. De winter helpt ook niet mee: droge verwarmingslucht trekt vocht uit de huid en korte dagen halen routines door elkaar. Beweegt je hond minder of is hij wat gespannen, dan kan hij sneller dwangmatig gaan krabben. Soms speelt er iets onderliggends, zoals een hormonale of immuunstoornis die je niet meteen ziet.
Wat kun je zelf doen voordat je de dierenarts inschakelt?
Geen paniek en ook geen wilde zelfdiagnoses. Begin met de basis. Inspecteer huid en vacht rustig maar grondig, inclusief oren en pootjes. Borstel vaker om losse haren en prikkende restjes te verwijderen. Check of je parasietenpreventie up-to-date is, ook in de winter. Was mandhoezen en dekens regelmatig op hoge temperatuur en laat ze goed luchten. Beperk vaak wassen; kies zo nodig een milde, hondvriendelijke shampoo. Noteer wanneer de jeuk oplaait: na eten, na een wandeling, ’s avonds? Zulke details helpen om de oorzaak te achterhalen.
Wanneer bel je beter de dierenarts?
Wordt het krabben erger ondanks je inspanningen, of zie je korstjes, haaruitval, overmatig likken, sloomheid of stemmingswisselingen, plan dan een afspraak. Krabt je hond zichzelf open of verandert zijn gedrag duidelijk, wacht dan niet. Een snelle, gerichte diagnose voorkomt erger. Sommige huidaandoeningen en chronische allergieën vragen om maatwerk, zeker in het koude seizoen wanneer weerstand en stemming wat kunnen dalen.
Tot slot: afrekenen met krabmythes
Af en toe krabben is normaal. Maar als het vaker, intensiever of samen met huid- en gedragsveranderingen voorkomt, is opletten het devies. Of het nu parasieten, allergieën, stress of een huidaandoening zijn: achter dat ogenschijnlijk onschuldige gekrab kan een echte oorzaak schuilgaan. Observeer, pak thuis aan wat kan en schakel je dierenarts in als het nodig is. Zo kom je samen comfortabel de winter door—zonder een krabkoor dat je gezellige avonden overstemt.