Sanne is 29, moeder, en loopt rond met iets wat ze bijna niet durft te delen. Terwijl ze haar pasgeboren derde baby tegen zich aan drukt, knaagt er een schuldgevoel dat ze moeilijk onder woorden krijgt. “Ik wilde mijn derde kind niet,” fluistert ze, met tranen in haar ogen.
Het klinkt hard, maar dit is de werkelijkheid waar ze elke dag doorheen gaat. Dat ze van haar kindje houdt, staat buiten kijf; de zwangerschap kwam alleen zo onverwacht dat het haar overvielen.
Zij en haar partner hadden het altijd bij twee kinderen willen houden. Met hun dochter van zes en zoon van vier voelde het gezin compleet.
“Alles liep,” zegt Sanne. “We hadden een fijn ritme te pakken; werk, gezin, tijd met z’n tweeën – het klopte.”
Over een derde kind werd eigenlijk nooit serieus gepraat. Ze had haar handen vol aan haar baan, hun relatie en de zorg voor de kleintjes. Het was druk, maar nog behapbaar.
Toen ze ineens ontdekte dat ze opnieuw zwanger was, stond alles op z’n kop. “Ik schrok me rot,” vertelt Sanne. “Ik voelde me overspoeld en onzeker. Hoe moesten we dit volhouden?”
De confronterende werkelijkheid accepteren
Sanne en haar partner moesten een lastige knoop doorhakken. Na lang wikken en wegen besloten ze de zwangerschap voort te zetten. In haar hoofd begreep Sanne dat, maar in haar hart voelde het niet als haar eigen keuze.
“Het was alsof ik de regie kwijt was,” zegt ze. “De druk van familie, de maatschappij en die strenge stem in jezelf werd gewoon te veel.”
Deze zwangerschap voelde totaal anders dan de vorige twee. Waar ze toen vol voorpret en energie zat, voelde deze keer alles loodzwaar. “Ik deed echt m’n best om blij te zijn,” zegt ze. “Maar diep vanbinnen bleef de angst en machteloosheid hangen.” Ze had het idee vast te zitten, zonder uitweg.
Na de bevalling verdwenen die gevoelens niet meteen. De liefde voor haar baby was er direct, maar het knagende restje spijt bleef.
“Het klinkt verschrikkelijk,” zegt Sanne met trillende stem. “Maar ik kon het gevoel niet loslaten dat mijn leven eigenlijk een andere kant op had moeten gaan.”
Met de komst van hun derde kindje kwamen er nieuwe uitdagingen. Het ritme dat ze met de twee oudsten hadden opgebouwd, viel uit elkaar. “Alles waar we zo hard aan hadden gewerkt, leek weg te glippen,” zegt ze. Het was niet alleen de gebroken nachtrust; emotioneel raakte ze ook leeg.
Haar relatie met haar partner kwam onder spanning. “We hadden meer ruzie dan ooit,” vertelt ze. “Ik voelde me zó alleen in wat ik voelde. Hij wilde me begrijpen, maar hoe leg je uit dat je iets niet wilde dat nu onlosmakelijk bij je gezin hoort?” Dat gevoel van eenzaamheid maakte het nog zwaarder.
Toch blijft Sanne voor haar gezin vechten. Ze ziet dat haar gevoelens gelaagd zijn en zoekt naar manieren om daarmee om te gaan. Ze krijgt nu hulp van een therapeut om alles beter te begrijpen en stap voor stap vooruit te komen. “Ik weet dat ik van mijn kind hou,” zegt ze vastberaden. “Maar ik moet ook eerlijk zijn over wat er in mij omgaat, zodat ik kan herstellen en er écht voor mijn kinderen kan zijn.”
Sanne laat zien dat gezinsuitbreiding niet altijd voelt als een droom die uitkomt. Het leven is rommelig en soms pijnlijk, en je emoties houden zich niet aan regels. Door open te zijn, hoopt ze niet alleen zichzelf lucht te geven, maar ook anderen die met hetzelfde worstelen. “Je bent niet de enige,” benadrukt ze. “En wat je voelt, mag er zijn.”