Opvoeden komt met een hoop verantwoordelijkheden en is allesbehalve simpel. Juist in deze periode maak je ervaringen mee die tegelijk pittig en ontzettend waardevol zijn. Het ouderschap voelt vaak als een hobbelige rit met zowel kleine als grote uitdagingen. Een van de belangrijkste taken is je kind helpen omgaan met wat het dagelijks tegenkomt. Een hardnekkige kwestie op elke leeftijd: driftbuien. Hoe reageer je daar slim op én hoe help je je kind ermee te stoppen? Een moeder vond een aanpak die werkte, dankzij een tip van een pedagogisch expert.
Kinderen komen vroeg of laat in een fase waarin uitbarstingen heftiger en vaker voorkomen, soms zonder duidelijke aanleiding. In zo’n periode is het voor jou als ouder extra lastig om goed te luisteren en tegelijk grenzen te bewaken. Straffen, mopperen of doen alsof er niets aan de hand is, helpt meestal niet; daarmee vergroot je vaak alleen de onrust en wordt de bui juist erger.
Het gaat er dus niet om dat je die buien gelaten accepteert, maar dat je manieren vindt om ermee om te gaan. Het verhaal van een moeder laat dat goed zien. Haar dochter kreeg, net nadat ze met school begon, aan de lopende band driftbuien. De moeder zocht hulp bij de schoolpsycholoog en kreeg een advies dat verrassend effectief bleek.
De tip was om haar kind één simpele vraag te stellen die helpt kalmeren én begrijpen wat er speelt. Laat je kind inschatten hoe groot het probleem is met: “Is dit iets groots, iets middelgroots of iets kleins?”
Zelfs jonge kinderen kunnen vaak best aangeven hoe serieus iets voelt. Wat je kind ook zegt: neem het serieus. Leg uit dat echt grote problemen soms (nog) niet op te lossen zijn, middelgrote om wat nadenken en plannen vragen, en kleine dingen meestal snel te fixen zijn. Door zo te ordenen leert je kind eerst begrijpen wat er aan de hand is, vervolgens na te denken en daarna zelfstandig een oplossing te kiezen.
Volgens deze moeder zag je meteen resultaat. Op een dag brak haar dochter in tranen uit omdat haar lievelingsbroek nog nat was en ze die niet aan kon. De moeder vroeg: “Alice, is dit een groot, middelgroot of klein probleem?” Het meisje gaf aan dat dit geen reden voor een grote uitbarsting was. Vervolgens moedigde haar moeder haar aan om zelf met een oplossing te komen. Zonder aarzelen zei Alice: dan doe ik nu een andere broek aan en wacht ik tot die favoriete broek droog is.
Heb jij te maken met driftbuien, of ken je een ouder die hiermee worstelt? Probeer deze vraag eens. Het is een nuchtere, kalmerende manier om samen naar het probleem te kijken en het op te lossen.