Rachid is 15 en pakt elke dag zijn fatbike om naar school te gaan. Voor hem is het gewoon een manier om je te verplaatsen: snel, handig en leuk. Toch voelt hij onderweg vaak die scheve blikken. “Zodra oudere mensen me zien aankomen, weet ik al hoe laat het is,” zegt hij. “Dan zie je die koppen, alsof ik iets fout doe door gewoon te fietsen.” Volgens Rachid is de irritatie rond fatbikes inmiddels groter dan het echte probleem.
Van Puch naar fatbike
Wat hij vooral niet snapt, is het gebrek aan historisch geheugen. “Mijn opa had vroeger een Puch-brommer,” vertelt hij. “Die maakte kabaal, stonk en ging ook hard.” Toch wordt daar nu met weemoed over gesproken. Fatbikes zijn volgens hem gewoon de moderne opvolger. “Elke generatie heeft iets waar oudere mensen zich aan ergeren,” zegt hij. “Bij hen waren het brommers, bij ons zijn het fatbikes.”
Niet iedereen is een aso op de weg
Rachid geeft toe dat sommige jongeren zich misdragen: te hard rijden, met z’n tweeën op één fiets, door rood. “Maar vroeger hield ook lang niet iedereen zich netjes aan de regels,” zegt hij. “Je kunt een hele groep niet afserveren vanwege een paar dwazen.” Hij vindt het oneerlijk dat jongeren meteen als probleem worden neergezet. “Ik houd me aan de regels, en toch krijg ik commentaar.”
Symbool van een generatiekloof
Volgens Rachid draait het niet alleen om verkeer, maar om een breder gevoel. “Het lijkt alsof alles wat jongeren doen automatisch verkeerd is,” zegt hij. Van telefoons tot kleding, van muziek tot vervoer. “Fatbikes zijn gewoon het nieuwste mikpunt.” Hij merkt dat volwassenen sneller uitvallen en minder geduld hebben. “Alsof wij standaard asociaal zijn en zij altijd gelijk.”
Vrijheid en eigen regie
Voor Rachid staat zijn fatbike voor vrijheid. Hij hoeft niet op zijn ouders te wachten en kan zelf naar school, sport en vrienden. “Dat is toch juist goed?” vraagt hij zich af. Voor hem is het een stap richting zelfstandigheid. “Volwassenen zeggen vaak dat jongeren te afhankelijk zijn, maar als we iets zelf regelen, is het ook weer niet goed.”
Luisteren in plaats van zeuren
Rachid wil het gesprek liever anders voeren. Minder roepen vanaf de stoep, meer uitleg en begrip over en weer. “Als iemand me normaal vraagt om rustiger te rijden, doe ik dat echt,” zegt hij. “Maar schelden of meteen losgaan op Facebook helpt niemand.” Volgens hem moeten de regels duidelijk zijn en voor iedereen gelden, jong én oud.
Een vraag voor jou
Rachid snapt dat zijn woorden kunnen prikken, maar hij wil vooral laten zien dat jongeren niet zoveel anders zijn dan eerdere generaties. “We doen wat zij vroeger ook deden, alleen in een nieuw jasje.” Hij sluit af met een vraag aan volwassenen: vinden jullie fatbikes echt het probleem, of moeten we vooral wennen aan een nieuwe generatie op de weg?