Anne (43) is er klaar mee: wij betalen de prijs, politici regelen hun volgende baantje in Den Haag

Anne (43) is helemaal klaar met politici die eindeloos uitleggen hoe complex alles wel niet is. Ze snapt niet waarom verantwoordelijkheid zo vaak iets lijkt voor een ander. Burgers moeten formulieren invullen, fouten herstellen en op tijd betalen. Maar wat als een bestuurder zijn eigen werk niet op orde heeft?“Dan volgt er een zwaar gesprek, een verklaring en hup: op naar ‘het volgende hoofdstuk’,” bromt ze. “De rekening is voor ons. Zij schuiven door naar hun volgende functie.”

Met excuses ben je er nog niet

Wat haar het meest irriteert, is het gat tussen sorry zeggen en echt iets fixen. Stel: een regeling loopt muurvast, mensen wachten op hulp en de verantwoordelijke stapt op. Daarna blijft iedereen achter met precies dezelfde kapotte regeling.“Dan gaat het ineens over of dat aftreden ‘dapper’ was. Maar wie al maanden op duidelijkheid wacht, schiet daar niks mee op. Waarom gaat het gesprek weer over de carrière van de bestuurder?”Ze wil een debat waarbij de gevolgen voor burgers langer centraal staan dan de vraag wie de lege stoel mag vullen.

Een netwerk bewijst je geschiktheid niet

Ook bij de overstap naar een andere baan zet Anne vraagtekens. Niet omdat een oud-politicus nooit meer zou mogen werken, maar omdat ze wil snappen waarom iemand ergens binnenkomt.“Zeg gewoon: welke ervaring maakt iemand geschikt? Wat heeft diegene laten zien? Wie deed de selectie? Kom niet aan met een ‘indrukwekkend netwerk’ als ik vraag naar prestaties.”Ze pleit voor duidelijke selectieprocessen en openheid over mogelijke belangenverstrengeling. Dat helpt volgens haar meer dan achteraf verwachten dat vertrouwen vanzelf komt.

Niet elke politicus zit er voor de centen

Anne weet dat haar eerste zin te scherp is. Er zijn mensen die uit overtuiging de politiek in gaan en zich echt inzetten. Een hele beroepsgroep als profiteurs wegzetten lost bovendien geen enkel concreet probleem op.“Maar ik hoef toch niet eerst twintig complimentjes te geven voordat ik mag zeggen dat iets misgaat? Vertrouwen kun je niet afdwingen door te roepen dat je het goed bedoelt.”Daar hoort voor haar ook bij dat politici hun eigen plannen toetsen met dezelfde maatstaf als die van hun tegenstanders.

Toon wat er concreet beter wordt

Anne wil dat bestuurders vooraf duidelijk maken waarop ze afgerekend mogen worden. Welke verbetering beloven ze, wanneer moet die zichtbaar zijn en wat gebeurt er als dat niet lukt?“Minder praten over ‘het vertrouwen herstellen’. Geef me iets om op te bouwen. Bijvoorbeeld: een probleem dat echt is opgelost.”Is het logisch dat Anne wantrouwig is, of jaagt dit soort taal juist geschikte mensen weg uit de politiek?