Verschillen geven kleur aan alles
Welke bril je ook op hebt, één ding is helder: we worden allemaal beter als we elkaars eigenheid waarderen. Kun je je voorstellen dat iedereen er hetzelfde uitziet en precies hetzelfde doet? Dodelijk saai. Steeds meer mensen snappen dat ‘anders’ niets met ‘minder’ te maken heeft. Op allerlei plekken wordt serieus werk gemaakt van inclusie. Het tempo verschilt per omgeving, maar de koers is duidelijk: talent en waarde laten zich niet vastpinnen op een label.
Een moeizaam begin: het voorstel om haar uit het zicht te plaatsen
Kijk naar Kennedy Garcia uit Colorado Springs, Colorado. Zij kwam ter wereld met het syndroom van Down. Volgens Metro schetsten artsen vlak na haar geboorte een gitzwart vooruitzicht. Ze vertelden haar moeder, Renee, dat Kennedy waarschijnlijk weinig perspectief had en misschien zelfs als volwassene nog luiers nodig zou hebben. Het “beste” wat ze konden bedenken? Haar in een zorginstelling plaatsen.
Een moeder die pal bleef staan
Renee legde dat advies naast zich neer. Ze zette de artsen figuurlijk de deur uit en koos onverzettelijk voor haar kind. Opgeven kwam niet in haar woordenboek voor. Jaren later is zonneklaar hoe terecht dat was: Kennedy heeft alle verwachtingen niet alleen overtroffen, maar compleet verpulverd.
Van dansstudio naar modellenwereld
Ondertussen heeft Kennedy meegedaan aan talloze danswedstrijden door de hele staat. En daar stopt het niet: ze werkt als model voor grote Amerikaanse merken. Zo poseerde ze al voor American Girl en Justice Clothing, en ze wordt vertegenwoordigd door KMR Diversity en Dream Talent Management. Ze vliegt geregeld naar Hollywood en New York voor audities en opdrachten. Buiten al die drukte om brengt ze graag tijd door met haar vriend Matthew, die ook het syndroom van Down heeft.
Nog een strijd die ze won
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, kreeg Kennedy te maken met leukemie. Met een enorme portie veerkracht en lef vocht ze zich erdoorheen. Inmiddels mag ze zichzelf overlever noemen.
Een lichtpuntje op precies het goede moment
Renee vertelde aan Metro hoe zwaar die eerste nacht na de geboorte voelde. Ze hoorde alleen rampscenario’s van artsen en verpleegkundigen en kon zich niets moois voorstellen voor haar kindje. De ommekeer kwam de volgende avond, toen een warme, open verpleegkundige zei hoe prachtig Kennedy was – en vertelde dat haar eigen dochter ook Down heeft. “Kan ze lopen?” vroeg Renee wanhopig. De verpleegkundige glimlachte: haar dochter was zestien en liep natuurlijk gewoon rond. Dat kleine gesprek plantte een zaadje hoop.
Vooroordelen doorgeprikt
Als Renee terugkijkt, snapt ze nog steeds niet hoe weinig de betrokken professionals wisten – en dat nog maar vijftien jaar terug. Ze voelt pijn om de tijd die ze kwijt was aan rouwen om zogenaamd onhaalbare ‘mijlpalen’, zoals het passen van een jurk voor het schoolbal. Nu weet ze beter: haar dochter vinkt die mijlpalen op haar eigen krachtige manier af.
Inspireren op school en op socials
Renee en Kennedy trekken tegenwoordig samen langs scholen om kinderen en jongeren te vertellen wat het syndroom van Down inhoudt en hoe je iemand met deze aandoening kunt steunen. Ondertussen groeit Kennedy’s community op social media gestaag; op Instagram volgen bijna 70.000 mensen haar avonturen en prestaties. Ze deelt er niet alleen werk als model en danseres, maar ook eerlijke, alledaagse momenten die laten zien hoe je leven met extra glans kunt leven.
Trots, liefde en vooruitkijken
“Wij zijn zó trots op haar,” zegt Renee. “Kennedy is een geweldige meid en we voelen ons enorm gezegend dat ze in ons leven is.” Haar verhaal gaat niet over grenzen die je moet accepteren, maar over grenzen die je verlegt. Wat begon met het advies om haar weg te stoppen, groeide uit tot een leven vol dans, mode, vriendschap en veerkracht. Bovenal: een meisje dat weigerde zich te laten vastzetten door de verwachtingen van anderen.