Voor veel ouders is het heel normaal om iets achter te laten aan je kinderen. Een woning, spaarcenten, een buffer voor later. Bij Truus ligt dat anders. Ze is 81, nog kraakhelder, en heeft er bewust voor gekozen haar kinderen geen erfenis te geven.
Niet omdat ze boos is. Niet uit wrok. Maar omdat dit voor haar een principiële keuze is.
Verwachtingen die stiekem groeien
Truus zag het jaren terug al gebeuren. Kleine opmerkingen, terloops gemaakt. Vragen over het huis, het spaargeld, over ‘later’. Niks openlijk dwingends, maar wel genoeg om te merken dat er op iets werd gerekend. Alsof haar bezit niet meer echt van haar was, maar mentaal al doorgeschoven naar de volgende generatie.
Daar werd ze ongemakkelijk van. Niet omdat haar kinderen slecht zijn, maar omdat zulke verwachtingen zich ongemerkt vastklitten zonder dat iemand het doorheeft.
Een leven lang hard gewerkt
Truus werkte al vanaf haar zestiende. In een tijd met weinig zekerheden en waarin sparen geen luxe was, maar noodzaak. Ze loste haar huis af, legde geld opzij en leerde zuinig omgaan met wat er was. Alles wat er nu is, heeft ze zelf bij elkaar gebracht.
Juist daarom wil ze zelf bepalen wat er met dat geld gebeurt. Niet omdat ze iemand iets misgunt, maar omdat ze vindt dat bezit geen automatisch recht voor anderen is.
Kinderen op eigen benen
Haar kinderen zijn volwassen, hebben hun eigen leven en nemen hun eigen beslissingen. Ze hebben gewerkt, kansen gekregen en die ook benut. Truus vindt het niet haar taak om hun verantwoordelijkheid over te nemen door ze na haar dood financieel te ontzien.
Voor haar hoort volwassen zijn ook bij je eigen lasten dragen. Ze gelooft dat geld nalaten soms meer druk en verwachtingen schept dan vrijheid.
Leven zolang het nog kan
Truus wil haar laatste jaren niet doorbrengen met het idee dat ze geld moet vasthouden voor later. Ze wil haar zorg kunnen betalen, fijne dingen doen zolang het kan en niet het gevoel hebben dat ze zichzelf tekortdoet om iets achter te laten.
“Het is mijn leven geweest,” zegt ze. “Dan wil ik het ook op mijn manier afronden.”
Wat ze dan wél doet
Wat overblijft, gaat naar goede doelen die haar na aan het hart liggen. Initiatieven rond zorg, het tegengaan van eenzaamheid en kansen voor mensen die het minder getroffen hebben. Voor haar voelt dat als een logisch slotstuk van wat ze heeft opgebouwd.
Een lastig gesprek
Truus snapt dat haar keuze niet door iedereen meteen begrepen wordt. Sommige kinderen zullen er stil van worden, misschien zelfs boos zijn. Maar eerlijkheid weegt voor haar zwaarder dan zwijgen.
Door het nu uit te spreken, wil ze verwachtingen wegnemen. En hopelijk het gesprek openen over iets waar veel families liever omheen lopen.
Meer dan alleen geld
Voor Truus draait het niet om iemand iets onthouden, maar om autonomie. Zelfbeschikking tot het einde. Ze hoopt dat haar kinderen haar herinneren om wie ze was, niet om wat ze bezat.
En misschien, denkt ze, is dat uiteindelijk een nalatenschap die meer waard is dan geld.