Lange carrière, onzekere toekomst
Hans is 66 jaar en kijkt met gemengde gevoelens terug op zijn uitgebreide carrière in de bouw. Na in totaal 45 jaar, beginnend als leerling-timmerman en uiteindelijk als leidinggevende, had hij nooit verwacht dat hij zich op deze leeftijd zou afvragen of hij een simpel cafébezoek nog kon veroorloven. “Waar deed ik het allemaal voor?” vraagt hij zich af terwijl hij naar de rekening van vorige maand kijkt.
Al van jongs af aan had hij een passie voor de bouw. Hij hield van werken met zijn handen en vond het geweldig om dingen te maken. “Hard werken zit in mijn bloed,” zegt Hans. “Bouwen was meer dan alleen werk; het hoorde bij mijn leven en ik deed het met liefde. En nu twijfel ik of ik een biertje kan betalen.”
Toen hij met pensioen ging, dacht hij dat een zorgeloze en rustige periode voor de deur stond, maar de werkelijkheid is heel anders gevormd. Zijn pensioenuitkering houdt onvoldoende tred met de stijgende kosten van levensonderhoud. “Als ik met vrienden spreek die nog werken, voel ik me er niet bij horen,” vertelt Hans. “Zij kunnen makkelijk uitstapjes maken, maar ik moet op alle uitgaven letten.”
Hij denkt terug aan de tijd dat hij met collega’s na het werk naar de kroeg ging. “Het was een manier om te ontspannen en elkaar beter te leren kennen. Nu voelt het alsof ik de enige ben die die simpele plezier niet meer kan beleven.”
Uitdagingen en een straaltje hoop
De realiteit is hard: de kosten van eten en drinken zijn de afgelopen jaren flink gestegen. “Een biertje in het café is tegenwoordig bijna niet te doen. Mijn uitgaven zijn zo hoog, dat ik mezelf moet inperken,” vertelt Hans. “Ik dacht altijd dat ik na jaren van hard werken fijn van mijn oude dag zou kunnen genieten. In plaats daarvan moet ik goed nadenken over elke euro.”
Hans raakt gefrustreerd, na jaren van ploeteren moet hij nu moeite doen om rond te komen. “Ik heb altijd mijn financiën in de gaten gehouden, maar zelfs dat lijkt nu niet genoeg. Wat heb ik nu echt bereikt? Ik moet uitleggen waarom ik geld uitgeef aan een klein kopje koffie.”
Hij voelt zich in de steek gelaten door de maatschappij. “Waarom, na al die jaren hard werken voor de samenleving, moet ik nu zo’n strijd leveren om rond te komen?” vraagt hij zich af. Dat zijn ervaring en inzet niet de waardering krijgen die ze verdienen, stemt hem verdrietig. “Ik wil niet alleen maar een nummer zijn in het pensioensysteem.”
Toch probeert Hans moedig te blijven. Van nature actief, zoekt hij naar manieren om zijn situatie te verbeteren. Misschien biedt parttime werk kansen of kan hij van een hobby wat verdienen. “Thuis niks doen is geen optie, maar ik moet goed afwegen wat ik kan en moet doen om rond te komen,” zegt Hans.
Ondanks alle uitdagingen blijft Hans hoopvol. Terwijl zijn vrienden mogelijk meer financiële vrijheid hebben, is hij trots op zijn harde werk en betrokkenheid bij zijn vak. “Ik heb veel bereikt met mijn eigen handen, daar ben ik echt trots op,” zegt hij met een fonkeling in zijn ogen. Hij hoopt dat er in de toekomst meer aandacht komt voor mensen zoals hij, die hun leven hebben gewijd aan de samenleving.
Met deze gedachte zet Hans zijn leven voort, vastbesloten er het beste van te maken ondanks de moeilijke tijden. “Misschien kan ik ooit weer een biertje drinken met vrienden. Tot die tijd zet ik thuis koffie en zoek ik naar manieren om mijn leven leuker te maken,” eindigt hij met een knipoog en glimlach.