Thea is 76 en zit aan de keukentafel, voor haar ligt een stapel papierwerk. Rekeningen. Post van de zorgverzekeraar. Overzichten die je drie keer moet doorpluizen voordat je snapt wat er staat. “Ik heb hulp nodig,” zegt ze kalm. “Maar ik durf niet meer te gaan.”
Elke afspraak voelt als een gok
Thea sukkelt al maanden met klachten. De huisarts raadde vervolgonderzoek aan. De verwijzing ligt klaar. Toch houdt ze de boel af. Niet omdat ze niet wil, maar omdat ze bang is voor de rekening.
“Je denkt niet meer: word ik hier beter van? Je denkt: wat gaat dit mij kosten?”
Het eigen risico is zo goed als op. Medicijnen worden steeds duurder. En dan hoor je ook nog dat de zorg wéér in prijs stijgt. “Daar zakt je moed gewoon van weg.”
Vroeger ging je zonder nadenken
Thea denkt terug aan een tijd dat je naar de dokter ging als er iets mis was. “Je stond er niet bij stil. Je maakte een afspraak en klaar.”
Nu weegt ze alles af. “Kan dit nog even? Is het echt nodig? Of hou ik het nog wel een paar maanden vol?”
Ze weet dat uitstel riskant is. Dat zegt de dokter ook. “Maar hij betaalt mijn rekening niet.”
Weinig speelruimte met pensioen
Thea moet rondkomen van haar pensioen. Geen grote buffer, geen luxe. “Ik let overal op: de verwarming lager, geen dure spullen kopen. Maar zorg kun je niet goedkoop toveren.”
Elke verhoging voel je meteen. “Voor sommigen zijn het een paar tientjes. Voor mij is het kiezen tussen zorg of rust in mijn hoofd.”
Angst die niemand opmerkt
Wat haar het meest steekt, is dat bijna niemand dit ziet. “Er wordt vaak geroepen dat ouderen het zo goed hebben. Maar er zijn heel veel mensen zoals ik die elke euro twee keer moeten omdraaien.”
Soms schaamt ze zich. “Je zegt niet snel dat je zorg mijdt omdat je bang bent voor de kosten. Dat voelt niet goed.”
Toch gebeurt het. “Vaker dan je denkt.”
En nu wordt het nóg duurder
Dat de kosten alweer stijgen, komt bij Thea hard aan. “Het voelt alsof ik achteruitga terwijl ik niks verkeerd doe.”
Ze vraagt niks extra’s. Geen luxe trajecten. “Ik wil gewoon geholpen worden zonder die constante angst.”
Een groep die je niet hoort
Thea weet dat ze niet de enige is. “Er zijn veel ouderen die stil blijven. Die niet klagen. Die gewoon afwachten.”
Maar uitstellen heeft een prijs. “Als je te lang wacht, wordt het erger. En uiteindelijk duurder. Voor iedereen.”
Ze kijkt naar de papieren op tafel en schuift ze weg. “Ik hoop dat ik de stap durf te zetten voordat het te laat is.”
Daarna fluistert ze: “Ziek zijn is al zwaar genoeg. Angst voor de rekening zou daar niet bovenop moeten komen.”