Een onverwachte vondst in het bos
Een paar jaar terug struinde fotograaf Sid Saunders door een Engels bos toen hij bijna onderuit ging. Hij was net even van het pad gestapt om een grote plas te omzeilen. Wat op het eerste gezicht leek op een flinke rots, bleek iets heel anders: een klein grafsteentje, met mos begroeid en half verstopt onder een tapijt van bladeren.
Omdat de steen oud, vies en verweerd was, besloot Saunders hem op te knappen om te achterhalen wie er ruim 130 jaar eerder was begraven. Hij vertelde aan The Dodo dat hij de dag erna terugkwam met schoonmaakspullen en meteen ook de plek eromheen heeft opgefrist.
Toen het mos en vuil verdwenen waren, werd duidelijk dat het geen gewone gedenksteen was, maar eentje voor een huisdier: een konijn dat in 1882 stierf. De inscriptie vermeldde: “Ter herinnering aan de kleine Duchie”, met daarnaast een gegraveerd konijntje. Ook stonden de data erop: “Geboren augustus 1869. Overleden december 1882.”
In eerste instantie dacht Saunders dat het misschien om een hond ging, maar het bleek duidelijk een veel kleiner dier. Hij was compleet verbluft. Terwijl hij de steen schoonmaakte, zag hij het kleine konijntje in de gravure en concludeerde hij dat het waarschijnlijk een dier van het Nederlandse ras was.
Duchie: een dierbaar konijn
Met goede zorg halen tamme konijnen vaak tien jaar of meer. Duchie werd zelfs dertien, een prachtige leeftijd voor een konijn. Zijn baasjes lieten na zijn overlijden een speciaal grafsteentje maken. Huisdieren horen bij het gezin, en aan Duchies hoge leeftijd zie je dat hij met veel aandacht en liefde is grootgebracht, aldus Saunders.
De plek waar Duchie ligt begraven maakte in de 19e eeuw deel uit van een privélandgoed, vertelt Saunders. Waarschijnlijk woonde het konijn dus bij mensen die daar destijds verbleven. Tegenwoordig heet het gebied Marline Wood, een natuurplek met wandelpaden waar je graag rondloopt en fotografeert.
We weten weinig over de familie achter dit dier, maar één ding is overduidelijk: ze waren stapelgek op hun kleine huisgenoot. Dankzij hun zorg én doordat Saunders het grafje opnieuw vond, kunnen dierenliefhebbers Duchie, ruim 130 jaar na zijn dood, nog steeds met respect gedenken.