Heel wat mensen die in Nederland een woning zoeken, dromen van een eigen studio. Toch wees een statushouder uit Nigeria een studio van 24 vierkante meter in Tilburg af, omdat hij die te krap vond. Hij bleef liever in het asielzoekerscentrum. Het COA stapte naar de rechter, die de man stevig terugfloot.
Eerst akkoord, daarna afgezegd
Een statushouder is iemand die als vluchteling is erkend en hier mag blijven. Vanaf dat moment gaan het COA en de gemeente samen op zoek naar woonruimte, zodat er in het azc weer plek vrijkomt voor nieuwe asielzoekers. Voor deze man lag er een studio van 24 vierkante meter in Tilburg klaar.
Dat kwam niet uit de lucht vallen. In september vorig jaar kreeg hij een brief waarin stond dat je een aangeboden woning niet mag weigeren. Die heeft hij ondertekend. In het daaropvolgende gesprek zei hij bovendien geen speciale woonwensen te hebben.
Toch bedankte hij voor de studio. Te klein, vond hij. Dus bleef hij in het azc.
Plots PTSS en claustrofobie
Pas na zijn weigering kwam hij met een verklaring: hij zou kampen met PTSS en claustrofobie en wilde daarom een woning met een aparte slaapkamer.
De voorzieningenrechter nam dat serieus en dook in zijn medisch dossier. Daar stond echter niets over claustrofobie. Volgens de rechter kwam die klacht pas op tafel nadat hij de woning al had afgewezen, en is die dus door hem verzonnen.
Binnen drie dagen weg
Het COA kreeg gelijk. De man moet het azc binnen drie dagen verlaten. Ook moet hij 2.254 euro aan proceskosten betalen. Volgens de rechter is dat volledig aan hemzelf te wijten: de situatie is “het gevolg van zijn eigen opstelling”.
Of hij in beroep gaat of waar hij na zijn vertrek uit het azc zal verblijven, is niet bekend.
Frustratie onder woningzoekers
Het onderwerp ligt gevoelig. Nederland kampt met een groot tekort aan betaalbare woonruimte. Jongeren, starters en gezinnen wachten vaak jarenlang, en voor een studio als deze melden zich normaal gesproken heel veel belangstellenden. Statushouders krijgen voorrang bij toewijzing om de druk op de azc’s te verlagen.
Als iemand met die voorrang een woning afslaat die voor velen een buitenkans zou zijn, zorgt dat voor onbegrip. Tegelijk laat deze uitspraak zien dat er grenzen zijn: wie een passende woning zonder goede reden weigert, hoeft niet op coulance van de rechter te rekenen.
Bron: uitspraak van de voorzieningenrechter, via De Dagelijkse Standaard en Showblad.