Hoe het alledaagse op z’n kop werd gezet
Weet je nog hoe het dagelijks leven eruitzag voordat alle moderne snufjes hun intrede deden? Als je de vijftig gepasseerd bent, voelt die tijd soms als een totaal andere wereld. Hoe we nu bellen, appen en mailen via internet en smartphones staat mijlenver af van vroeger. Reizen is zo eenvoudig geworden dat zelfs de verste bestemming binnen bereik ligt. En ook onze blik op gezondheid, diversiteit en het milieu is compleet verschoven. Kortom: een enorme omslag vergeleken met toen.
Toen we nog aan klassieke schoolbanken zaten, stond er bij elke leerling een klein hebbeding op het blad. Daarmee hield je je schrijfspullen binnen handbereik. Het hoorde bij de dagelijkse routine: aantekeningen maken en je huiswerk uitschrijven. Tegenwoordig zie je het amper nog, maar het verwijst naar een periode waarin met de hand schrijven en inkt heel normaal waren in het onderwijs.
School: terug naar toen
In de 19e eeuw en het begin van de 20e hadden schoolbanken vaak een inktpotje in het blad verwerkt. In klaslokalen wereldwijd hoorde dat er gewoon bij. Een paar weetjes over die praktijk:
Inktreservoirs: Zulke potjes werden ook wel inktwellen genoemd en waren doorgaans van glas, keramiek of metaal. Ze waren zo gemaakt dat ze precies in de uitsparing van het schoolbankje pasten.
Sierlijk schrijven: Omdat vulpennen de norm waren, stimuleerden de inktpotjes netjes met de hand schrijven en het oefenen van kalligrafie.
Knoeien en vlekken: Helemaal zonder gedoe was het niet; kleren en schriften zaten soms onder de spetters of vegen.
Symbool uit een andere tijd: Inktpotjes gelden nu als tastbare herinnering aan de traditionele klas en aan het belang van schrijven op papier, lang voordat lesmateriaal werd gedigitaliseerd.