Linda is 59 en zit in een huwelijk dat niet meer lijkt op wat ze ooit voor zich zag. Haar man, Martin, kan haar soms naar behandelen, en dat valt haar zwaar. “We zijn al samen sinds mijn zeventiende,” vertelt ze. “Op mijn twintigste zijn we getrouwd. Ik had toen geen idee dat mannen ook anders konden zijn. Hij was eigenwijs, had een sterke wil en leek vaak vooral met zichzelf bezig. Tegelijk had Martin ook z’n pluspunten: een goede baan, hij was loyaal en vergat mijn verjaardag nooit. Hoeveel mannen doen die moeite nog, vraag je je af? En toen de kinderen jong waren, functioneerde ons gezin prima. We hielden het gezellig zonder elkaar voortdurend in de weg te zitten.”
Nu de kinderen uitgevlogen zijn en Martin met pensioen is, is de dynamiek veranderd. Ze brengen veel tijd samen door en dat geeft spanning. “Wat ik vroeger al vervelend vond, is nu echt een probleem,” zegt Linda. “Hij is vaak humeurig, soms dagen achter elkaar, zonder duidelijke aanleiding. Als hij vindt dat ik iets verkeerd doe, snauwt hij. Zelfs de kinderen zeggen dat ik dit niet moet pikken en dat ik meer respect verdien.”
Toch denkt Linda niet aan scheiden. “Wat moet ik dan?” vraagt ze zich af. “Op mijn leeftijd uit elkaar gaan? Vriendinnen zeggen dat ik nog een heel leven voor me heb, maar ik voel dat anders. De gedachte om alleen oud te worden jaagt me angst aan. Wil ik mijn fijne huis echt inruilen voor een klein flatje in mijn eentje? Alleen dat idee al schrikt me af. Misschien klinkt het materialistisch, maar zulke dingen zijn voor mij belangrijk. Misschien wordt Martin na een tijdje weer wat gezelliger. Gelukkig wonen we groot.”
Waarom Linda niet weggaat
Linda’s keuze om te blijven draait vooral om zekerheid en houvast. Op hun leeftijd is scheiden niet zomaar iets. Ze ziet het niet zitten om haar mooie huis op te geven en alleen in een klein appartementje te belanden. De angst voor een leven in haar eentje houdt haar tegen. Ze noemt zichzelf misschien materialistisch, maar comfort en vertrouwdheid wegen voor haar zwaar.
Er is ook nog hoop op verbetering. Linda gelooft dat Martin met tijd en ruimte minder prikkelbaar kan worden en dat de sfeer weer wat kan opklaren. Met genoeg geduld, denkt ze, slijten de scherpe randjes van zijn humeur misschien weg.
Ondanks dat de kinderen aandringen op meer respect en vriendinnen zeggen dat ze nog steeds een andere weg kan inslaan, houdt Linda vast aan wat ze kent. In plaats van te focussen op wat ontbreekt, koestert ze wat er wel is en wat veilig voelt.
De gedachte dat een andere route misschien alleen maar slechter uitpakt, voedt haar angst. Alleen verder en accepteren dat het misschien niet beter wordt, is voor haar een enorme stap. Dus mijdt ze liever de risico’s van verandering en probeert ze haar welzijn te vinden binnen de manier waarop haar leven nu is ingericht.